Frappelections

για να βγεί το άχτι για τις πάντα αλλοπρόσαλλες εκλογές και την πολιτική.META

Archive for the ‘Θεσσαλονίκη’ Category

Τρεις εκλογές και ένα δημοψήφισμα.

with 2 comments

Μπορεί εδώ στο frappelections να ασχολούμαστε κυρίως με τις εκλογές αλλά στο πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης θα διεξαχθεί και ένα δημοψήφισμα.
Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι το γνωρίζουν και ελάχιστα έχουν γίνει για να επικοινωνηθεί στον κόσμο.
Οπότε ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τοπικά δημοψηφίσματα προβλέπονται από τον νόμο. Αλλά μια και οι κυβερνήσεις έχουν “αμελήσει” να εκδόσουν μια σειρά από υπουργικές αποφάσεις που θα ρυθμίζουν τον τρόπο διεξαγωγής τους στην ουσία δεν μπορούν να διεξαχθούν με την κάλυψη του νόμου. Έτσι και αυτό το “δημοψήφισμα” δεν έχει καμία κάλυψη ούτε νομικά, τουλάχιστον, κάποιο δεσμευτικό χαρακτήρα. Ειλικρινά θα επιθυμούσα να υπήρχε η δυνατότητα να διεξάγονται με την αντίστοιχη νομική κάλυψη αλλά δυστυχώς αυτό δεν ισχύει αυτή την στιγμή.

Αλλά πέρα από αυτό το συγκεκριμένο δημοψήφισμα έχει και μια σειρά από άλλα προβλήματα που εγώ θα τα θεωρήσω αρκετά σοβαρά.
Το ερώτημα που τίθεται είναι

«Συμφωνείτε με την ιδιωτικοποίηση της Εταιρείας Ύδρευσης – Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης Α.Ε.; ΟΧΙ ή ΝΑΙ;»

Παρόλα αυτά η ΕΥΑΘ Α.Ε. έχει ήδη μερικώς ιδιωτικοποιηθεί και είναι εισηγμένη στο ΧΑΑ. Το 74% ανήκει στο ΤΑΙΠΕΔ και άρα στο κράτος αλλά το υπόλοιπο ανήκει σε ιδιώτες. Το ΌΧΙ σημαίνει ότι αυτό το 26% πρέπει να βρεθεί πίσω στα χέρια του κράτους; Ή μήπως εννοούμε ότι θα συμφωνούσαμε το ποσοστό του κράτους να πέσει ακόμη και στο 50%+1 έτσι ώστε να διασφαλίζεται ο κρατικός έλεγχος;
Αντίστοιχα το ΝΑΙ σημαίνει την πώληση και του υπόλοιπου 74%;Ή την Πώληση μέχρι το ποσοστό καταστατικής μειοψηφίας του 33% και διατήρηση του management;
Το ερώτημα είναι δυστυχώς εξαιρετικά γενικόλογο. Σαν να ρωτάμε αν “μας αρέσει η βροχή ναι ή όχι”. Η απάντηση (με την εξαίρεση των σαλιγκαριών) είναι “εξαρτάται από το πότε και το πόσο”.
Γνωρίζω πως η κυβέρνηση μέσω του ΤΑΙΠΕΔ έχει συγκεκριμένο σχέδιο για την ΕΥΑΘ. Μήπως θα ήταν καλύτερο το ερώτημα να ήταν για το συγκεκριμένο σχέδιο;

Επίσης τo Δημοψήφισμα αυτό διοργανώνεται από μια επιτροπή που αποτελείται από τον αντιπρόεδρο της ΠΕΔ Κεντρικής Μακεδονίας , τον Δήμαρχο Κορδελιού-Ευόσμου, τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, τον πρόεδρο των Εργαζομένων της ΕΥΑΘ και ενός εκπροσώπου της “Κίνησης 136”.
Όμως η “Κίνηση 136” δραστηριοποιείται με σκοπό να αποτραπεί η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ άρα έχει τουλάχιστον αντικρούομενα συμφέροντα στο να συμμετέχει στην οργανωτική επιτροπή. Το ίδιο ισχύει και για τον πρόεδρο εργαζομένων της ΕΥΑΘ.
Ακόμη και αν αυθαίρετα θεωρήσω ότι η οργανωτική επιτροπή έχει την θέληση να είναι αντικειμενική πως ακριβώς θα διασφαλίσει το αποτέλεσμα ;
Θα υπάρχουν δικηγόροι έξω από τα εκλογικά τμήματα που θα στηθούν οι κάλπες του δημοψηφίσματος ή μόνο εθελοντές της “Κίνησης 136” ;
Θα υπάρχει παραβάν; Λευκό ψηφοδέλτιο; (ναι έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στο συγκεκριμένο και έχω κάνει φασαρία σε εκλογές που δεν μου δόθηκε.)
Με ποιους εκλογικούς καταλόγους θα γίνει η διαδικασία ; Γιατί οι δικηγόροι που θα τους έχουν στα χέρια τους στα εκλογικά τμήματα των δημοτικών εκλογών δεν έχουν κανένα δικαίωμα να τους παραχωρήσουν σε τρίτους.

Και τέλος ίσως το πιο σημαντικό από όλα για εμένα πέρα από τα τυπικά. Δεν έχει γίνει καμία συζήτηση για το θέμα πέρα από την συνθηματολογία. Και αυτό είναι και που με ενοχλεί και περισσότερο από όλα.
Δεν έχω δει επιχειρήματα υπέρ και κατά. Συζήτηση του τι σημαίνει και τι συνέπειες έχει ακόμη και αυτό το γενικόλο ερώτημα.

Υποστηρίζω με πάθος τα δημοψηφίσματα. Και σε τοπικό και σε πανελλαδικό επίπεδο. Αλλά στην Δημοκρατία γίνονται με βάση κανόνων και ασφαλιστικών δικλείδων  που έχουμε συμφωνήσει και μας έχουν κοινοποιηθεί από πριν. Φοβάμαι πως όπως και με την περίπτωση της πρότασης του δημοψηφίσματος του ΓΑΠ αυτό το δημοψήφισμα το μόνο που θα πετύχει είναι να απαξιώσει ακόμη περισσότερο την όλη ιδέα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και μεταφορά ενός σημαντικού μέρους της διαδικασίας λήψης αποφάσεων από εκλεγμένους αντιπροσώπους σε εμάς. Ελπίζω αυτοί που το διοργανώνουν να διαισθανθούν την σοβαρότητα του εγχειρήματος και να πράξουν ανάλογα και όχι απλά να τους ενδιαφέρει να καταγραφεί ένα αποτέλεσμα που τους βολεύει πολιτικά.

 

Advertisements

Written by thanosk

April 29, 2014 at 2:06 pm

Πολιτική & Αισθητική.

leave a comment »

Ο Αριστοτέλης περιγράφει στα ‘Πολιτικά’ τον Ιππόδαμο, πρώτο σχεδιαστή του αστικού κανάβου*, ως άνθρωπο που έδινε μεγάλη σημασία στη λεπτομέρεια της πόλης. Για παράδειγμα στο σχεδιασμό της πόλης στη Μίλητο ο Ιππόδαμος προέβλεψε ένα μεγάλο, ανοικτό χώρο στην καρδιά της πόλης, χωρίς προβλεπόμενη χρήση. Χρόνια μετά αυτός ο χώρος εξελίχτηκε στην Αγορά, τον τόπο όπου η πολιτική και αστική ζωή της πόλης έπαιρνε σάρκα και οστά. Παρόλο που ο Αριστοτέλης δεν ενέκρινε τις πρατκικές του ο Ιππόδαμος ήξερε μια χαρά που να σταματήσει τα σχέδιά του, και να αφήσει την φυσική ροή της πόλης, την αστικότητα και την πολιτική να αναλάβει τις εξελίξεις.

Image

Στο τραγελαφικό ερώτημα του που ανήκουμε, στη Δύση ή στην Ανατολή, στον Βορρά ή στον Νότο, είναι σαφής η απάντηση: Ανήκομεν εις την Δύση, όπου όλη η εμπιστοσύνη και η πίστη στην Πόλη έχει χαθεί. Η Δύση συλλογικά, κι εμείς ως τμήμα της, έχει χάσει την αυτοπεποίθεσή της στις αλλαγές προς το καλύτερο που μπορεί να επιφέρει η Πολιτική, με συνέπεια οι πόλεις μας να έχουν χάσει την ταυτότητα και κατεύθυνσή τους, πιθανόν και την εικόνα τους.

Τμήματα της Θεσσαλονίκης διατηρούν ακόμα την πατίνα του χρόνου, ή έχουν παραδοθεί -ορθώς στην νεωτερικότητα- (Βλέπε την Νέα Παραλία και τον ανασχεδιασμό της.) Αντίστοιχα όμως τα τελευταία 20 χρόνια** η συνέχεια και συνοχή των κοινοτήτων της πόλης αυτής έχει σκορπίσει, με αποτέλεσμα όποιαδήποτε αλλαγή, οποιαδήποτε προσπάθεια να είναι ύποπτη, ακόμα και αν προέρχεται από ανθρώπους σαν τον Μπουτάρη: Τους ελαχίστους της Ελίτ που ήταν Σαρξ εκ Σαρκός της πόλης.

Μαζί με την απώλεια της συλλογικής αξίας της κοινότητας έχουμε χάσει σαν Πόλη και κάθε συλλογική ιδιοκτησία στην Αισθητική που έκανε τη Θεσσαλονίκη Πόλη της προόδου, των τεχνών της επιστήμης και του πολιτισμού αντί για ένα σύνολο μπαστουνόβλαχων ευλογημένων από την Βυζαντινοειδή συντηρητική αντίδραση***

Αυτό που ακόμα λείπει από την Πόλη, είναι η ανάληψη Ρίσκου με όραμα. Πιθανόν ο επόμενος Μπουτάρης να το καταφέρει. η Ανανέωση θα αργήσει.

Πώς άραγε κινητοππιεί κανείς, ξανά, τα δημιουργικά στοιχεία και κοινότητες της πόλης με άξονα την Αισθητική και την Πολιτική;

*το περίφημο ιπποδάμειο σύστημα

** πιθανόν και παραπάνω.

*** με τον κλασσικό ορισμό της αντίδρασης σε κάθε αλλαγή.

Johny Talker

with 4 comments

Καταιγιστικός σήμερα ο Γιάννης Μπουτάρης στον real fm. Τα είπε όλα και τα είπε με το όνομά τους. Για το πως περιχαρακωθήκαμε ως πόλη θεωρώντας Σκοπιανούς, Αλβανούς, Βούλγαρους “εχθρούς” για τους εβραίους, για τους Τούρκους, για το κυκλοφοριακό, για τους φοιτητές, για τα Πανεπιστήμια. Και τα είπε ολόσωστα. +10 από μένα για την ευθύτητα και το όραμά του για αυτή τη δύσμοιρη πόλη. Μια μεγάλη νίκη της ειλικρίνειας. Τέλος.

Bέβαια κάποια στιγμή η Μελίνα εμπερδεύθην και τον αποκάλεσε Δήμαρχο αλλά ο Τζον αφοπλιστικός το αρνήθηκε -προς το παρόν.

O λόγος πάντως του Μπουτάρη ήταν πολύ δυνατός, μεστός και χωρίς μακαρονισμούς.
Καλύτερα να μιλάει αυτός ο άνθρωπας μόνος του παρά να γράφει παρέα με τους “υποστηρικτές” του.

Written by Dark Angel

November 2, 2010 at 9:02 pm

Απλά και μικρά

leave a comment »

Στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για τους κατοίκους του Α’ Διαμερίσματος που έγινε χθες στην πλατεία Ναυαρίνου, ζητήθηκε από τους πολίτες της πόλης να καταθέσουν τις προτάσεις τους για το τι πρέπει να γίνει στην πόλη.

Η συζήτηση;

Μακάρι να το είχαν κάνει αυτό όταν ξεκινούσαν την προεκλογική περίοδο όλοι οι υποψήφιοι μπας και καταλάβαιναν τι είναι σημαντικό για τους πολίτες αυτής της πόλης.
Ούτε το δωρεάν wi-fi συγκίνησε κανέναν, ούτε τα βραβεία και τα νέα μουσεία, ούτε οι γραμμές του τραμ, ούτε η ελληνοποίηση των πινακίδων ούτε καμία μεγαλόστομη και βαρύγδουπη δήλωση καταδίκης του μνημονίου και του ΔΝΤ.

Αυτό που πολύ απλά ζήτησαν οι πολίτες είναι μια καθαρή πόλη, που να μην την πνίγουν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τα τραπεζοκαθίσματα στους δρόμους. Μια πόλη που απλά να μπορείς να την ζήσεις.

Ας καταλάβουν επιτέλους οι υποψήφιοι δήμαρχοι ότι δεν χρειαζόμαστε Φαραονικά έργα εκτρώματα για να δοξάσουν τους ευατούς τους κόβοντας κορδέλες, αλλά απαιτούμε τα απλά, τα μικρά, τα καθημερινά. Είναι κάποιος ικανός να κάνει έστω και αυτά;

Save As Tif*

with 3 comments

Δεν θέλουμε τη δεθ, ούτε την ετ3, ούτε το τιβι εκατό, ούτε τον ατσαλάκωτο, ούτε το βούγια, ούτε τον μπουτάρη, ούτε την αράπογλου, ούτε τον άνθιμο, ούτε τον ψωμιάδη, ούτε τους γεωργιανούς, ούτε τους αλβανούς, ούτε το μετρό, ούτε τα έντερά μας τα ίδια τελικά. Γιατί ζούμε στη πιό σουρεαλ πόλη του πλανήτη με τις πιό σουρεάλ ποδοσφαιρικές ομάδες και όλως παραδόξως επιβιώνουμε και συμβιώνουμε με όλες αυτές τις τραγελαφικές καταστάσεις.

Η μέρα μας ξεκινάει με αγιασμό το πρωί, ενώ παράλληλα φωνάζουμε η μακεδονία είναι ελληνική (πάντως μια γοργόνα που ρώτησα αν ζεί ο μεγαλέξανδρος μου είπε να κόψω τις μαλακίες πρωινιάτικα) μετά τρώμε μια μπουγάτσα με τυρί τυλιγμένη με την ελληνική σημαία και γαρνιρισμένη με σάρισες μινιατούρες, ενώ οι χαρτοπετσέτες έχουν τυπωμένη τη φάτσα του δήμαρχου που σας αξίζει. Ταυτόχρονα, και με δύο κομμάτια μπουγάτσας στο χέρι, πηδάμε τρείς γκόμενες λόγω του ερωτισμού της πόλης, ενώ προσπαθούμε να παρκάρουμε στη τσιμισκή. Αυτά συμβαίνουν το πρωί. Το μεσημέρι πάμε για τσίπουρο και ψάρια με άλλες τρείς γκόμενες, διαφορετικές αυτή τη φορά, και αφού φάμε και πιούμε τις πηδάμε και αυτές (μία-μία ή όλες μαζί). Μετά την πέφτουμε για ύπνο να ξεκουραστούμε ακούγοντας στο ράδιο τα προβλήματα του ηρακλή, του παοκ και του άρη. Το απόγευμα που έχουν γεμίσει οι μπαταρίες μας και η διάσημη στύση μας επανήλθε, κατηφορίζουμε στην παραλία για να πιούμε τον φραπέ μας, σε βάζο αντί για ποτήρι, χτυπάμε μια μπουγάτσα ακόμη με κρέμα και άχνη ζάχαρη ενώ τσεκάρουμε τις επόμενες τρείς γκόμενες για το απογευματινό σεξ (αν έχεις χάσει τον αριθμό μαν είναι 3 το πρωί, 3 το μεσημέρι, 3 το απόγευμα και ακόμη δεν βράδυασε. Με νοιώθεις?). Το βραδάκυ μας ξαναραντίζει ο άνθιμος ενώ μας λέει στο αυτί το αυξάνεσθε και πλυθήνεσθε και είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε την Πόλη, τα Σκόπια και την Κορυτσά. Αλλά πρίν γίνουν όλα αυτά περνάμε μια βόλτα από το 137, το devido και το ντερλικατέσεν και χτυπάμε τα γυρόνια μας παρέα με τις επόμενες τρείς γκόμενες που θα πηδήξουμε, οι οποίες σημειωτέον είναι η καινούρια φουρνιά των αει και έχουν φάει το μύθι περί ερωτικής πόλης άρα έχουν φορέσει ότι λιγότερο μπορούν. Aυτές δεν τις πηδάμε προς το παρόν. Τις κρατάμε για μετά, εκτός κι αν θεωρούν το σεξ με μυρωδιά άγριου φρεσκοκομένου κρεμμυδιού και λεπτοκομένου χοιρινού κρέατος ψημένου αργά και ραντισμένου με χυμό ώριμης ντομάτας, τυλιγμένου σε μαλακή αργοψημένη πίτα, σαδόμαζό. Πράγμα απίθανο άρα τις πάμε για ένα ποτό. Κόβουμε τις μαλακίες για μοχίτο και παπαροκαιπερίνια και παραγγέλνουμε το μοναδικό ποτό που κάνει τις γυναίκες, γυναίκες και τους άντρες, παρανάλωμα: Το νερό της φωτιάς, κοινώς ουίσκυ. Το οποίο συνοδεύεται πάντα “εδώ πάνω” από λεκάνες με ποπ κορν, μπανιέρες με ξηρούς καρπούς και πισίνες με ντιπ. Ντιπ για ντιπ πέρπλ. Ενώ τα πίνουμε και λέμε τι ωραία που ήταν όταν ήμασταν φαντάροι, πηδάμε και αυτές τις τρείς φροντίζοντας πάντα να τις ευχαριστήσουμε ώστε να μείνουν όσο πιό πολύ καιρό μπορούν εδώ και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια για το Glorious Night. Όλο και κάποιος που ξέρουμε θα κάνει το μπάτσελορ πάρτυ του, δε μπορεί. Εκεί δεν πηδάμε γιατί σεβόμαστε τον ιερό χώρο του Κεμπίνσκυ και τις ακριβές ταπετσαρίες του Χάγιατ ενώ η φιγούρα του άνθιμου σε ολόγραμα εμφανίζεται στις γιγαντοοθόνες και μας ραντίζει ψηφιακά με 3d βασιλικούς βουτηγμένους σε ατόφια ευλογημένη php.

Η μέρα έρχεται το τζόνυ γουόκερ φεύγει. Πάρτε και τη δεθ, πάρτε και το φεστιβαλ, πάρτε και το φεστιβαλ κινηματογράφου και φέρτε μας γαϊδουράκια, πολλά ποδήλατα και 20 τόνους τραχανά να έχουμε να τρώμε αυτές τις δύσκολες μέρες.

Την αφέλειά μας μέσα…

… Και χάνοντας για λίγο το κακής ποιότητας χιούμορ που με διακρίνει θα διαπιστώσω ότι ζώ σε μια πόλη που φαγώνεται με τα σωθικά της τα ίδια. Μια πόλη που κάποτε ζητοκραύγαζε για την πρωτιά της “ελεύθερης” ραδιοφωνίας των τραμπούκων του κούβελα τώρα δεν θυμάται πιά τίποτα και νοσταλγεί την παλιά κορομηλά του κοσμόπουλου. Μια πόλη που πάντα είχε μια συντηρητική κοινωνία που εναγκαλιζόταν σφιχτά και χόρευε στους εξωτικούς ρυθμούς της εκκλησιαστικής σάμπα, τώρα ζητάει τη σαφή τοποθέτησή της ανάμεσα στη χερσόνησο του Αίμου ως βασιλεύουσα. Μια πόλη που κατάπιε τα παιδιά της, μασώντας τα αργά κι επώδυνα συνθλίβοντας πνεύματα, ριζοσπαστικές ιδέες και μουσικές, ξέρασε όλο αυτό το συρφετό που κάνει την παρέλασή του σήμερα ζητώντας να απενοχοποιηθεί. Μια πόλη που μυρίζει πιά χώμα και γαρύφαλλα είτε πολιτιστικά, είτε πολιτισμικά και οι λειτουργίες της έχουν περιοριστεί στις απολύτως απαραίτητες. Μια πόλη ζόμπι που τη δείχνουν με το δάχτυλο ως παράδειγμα προς αποφυγήν ξεχνώντας πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις, μνήμες και τελικά αφαιρώντας με λυσσασμένη προσπάθεια ολόκληρους τόμους ιστορίας.

Κάποτε στα μονοπάτια αυτά περπατούσαν δεκάδες φυλές και ανταλάσοντας ιστορίες, μυρωδιές, γεύσεις και μπαχαρικά δημιουργούσαν χωρίς να το ξέρουν ένα από τα μεγαλύτερα χωνευτήρια των λαών στα Βαλκάνια. Τώρα πια περπατάει η Πέγκυ Ζήνα, ο Αρναούτογλου και η Παπαρίζου.

Κάποτε κατέβαινα αθήνα και με ρωτούσαν για τον αγγελακα τώρα κατεβαίνω και με ρωτάνε για τον ψωμιάδη.

Αυτό είναι παρακμή.

* το κείμενο είναι αρκετά παλιό αλλά νομίζω ότι η συναισθηματική του φόρτιση είναι τόση που ισχύει κάθε φορά που το διαβάζω. Peace.

Written by Dark Angel

October 21, 2010 at 9:23 pm

Skg Stories (1)

with 3 comments

Θεσσαλονίκη, η πόλη του Τζάρμους.

Ναυαρίνο λίγο πιο εκεί από την πλατεία. 12 το μεσημέρι. Γνωστή γιαγιά του κέντρου καλημερίζει τους πάντες.

-Καλημέρα
– Καλημέρα που πάτε;
– Στα εγκαίνια του Γκιουλέκα
-…

Πίσα, σκοτάδι μαύρο τα σύνεφα μαζεύονται πάνω από την πλατεία.

– Ου μωρή που πας και στον Γκιουλέκα.

Σιωπή βαθειά απρόσμενη

– Καλά βρε τι την βρίζεις την γιαγιά;
– Μα θα πάει στα εγκαίνια του Γκιουλέκα
– Ε ,και; Θα φάει και θα πιεί τσάμπα. Γι αυτό την βρίζεις;
-…
– Αλλά και πάλι τώρα που το σκέφτομαι ο Γκιουλέκας γιατί κάνει εγκαίνια; Tόσα χρόνια μαγαζί είναι.

 

 

Written by Dark Angel

October 20, 2010 at 11:29 pm

Βασίλειο της Θεσσαλονίκης

with 2 comments

Τελικά κανένα σχέδιο δεν είναι αρκετά φιλόδοξο για αυτή την πόλη.
Ενώ οι υπόλοιποι υποψήφιοι αναλώνονται σε συναντήσεις που δεν πραγματοποιούνται και σε πόλεμο ανακοινώσεων, ο Μάκης Στεργίου έχει βάλει πολύ υψηλότερους στόχους.
Θέλει να προσαρτήσει τον “άξονα Βασιλίσσης Όλγας – Εθνικής Αντιστάσεως έως και το Αεροδρόμιο, στο Δήμο Θεσσαλονίκης.” μια και το καζίνο της περιοχής αεροδρομίου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας της πόλης.

Εγώ βέβαια θα ήθελα να τονίσω στον καλό μας Ιππότη ότι το σχέδιο του δεν είναι αρκετά φιλόδοξο και θα έπρεπε να απαιτήσει την ανασύσταση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης για να ανακτήσει η πόλη επιτέλους τη σωστή της θέση στον κόσμο!